To dziwne, jak te trzy miesiące zmieniły życie moje, i mojego partnera!. Nie możliwe!? Czy to naprawdę to? Czy tylko tak mi się wydaje. Dokładnie, sama nie wiem kiedy to się stało. I nie powiem, że nie byłam zaskoczona. Jakoś do dziś, nie moge w to uwierzyć. Chyba dopiero stanie się to, jak zobaczę po raz drugi wynik.
Tylko kiedy dokładnie? Który dzień, miesiąc? Ehh.. czy to wszystko to prawda!.. Jeśli tak.. co będzie dalej? Jak to wszystko się potoczy? Wiem, że musi dobrze. Ale ile wysiłku i nerwów będzie Nas to kosztować. Chyba nie do końca, każdy zdaje sobie sprawę jak to jest "po" wszystkim. Aż boje się pomyśleć. Ale wiem, że jeśli to prawda nie mogę się zamartwiać, to nie łatwe myślę, że wiara doda mi sił i odwagi.
 Nie chcę pomocy!. Nie chcę. Będzie ciężko bardzo, nawet bardziej. Ale nie chcę ani grosza. Za wiele juz było pomocy, chciałam być dorosła, uważałam się za taką. Mysłam, że tak szybko się to nie zdarzy, że będziemy sobie tak igrać, a i tak będzie dobrze. Prędzej czy później, ale i tak! Przeliczyłam się! I to z mojej winy, cóż nie! Z naszej, więc oboje teraz musimy rzucić w kąt wszystkie plany, marzenia i myśli. I zając się czymś innym..
 Tylko czy będzie dobrze?
Czy poradzimy sobie ?
 Wiecie, nie mam pojęcia. Aż boję sie, pomyśleć..